Το άρθρο αυτό βασίζεται αποκλειστικά σε προσωπικές μου σκέψεις, βιώματα και ιδέες. Η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) χρησιμοποιήθηκε υποστηρικτικά για τη γλωσσική επεξεργασία του κειμένου. Η τελική σύνθεση, διατύπωση και ευθύνη του περιεχομένου ανήκουν εξ' ολοκλήρου σε εμένα.
Λέξεις - κλειδιά: σκέψεις, αυτογνωσία, φόβος, απελευθέρωση, έκφραση εαυτού, δημιουργική γραφή
Από το φόβο στην απελευθέρωση
Από την αρχή ήξερα πως αυτό που ξεκινώ να κάνω δεν είναι απλώς καταγραφή σκέψεων. Με πλήρη συνείδηση και επίγνωση ήξερα ότι είναι έκθεση του εαυτού μου. Είχα ήδη αναλογιστεί και επεξεργαστεί βαθιά μέσα μου τι σημαίνει να μοιραστώ όσα σκέφτομαι. Και παρ’ όλα αυτά, ένιωθα την ανάγκη να το κάνω. Όχι από αυθορμητισμό ή επιπολαιότητα. Αλλά γιατί ήθελα να δώσω μορφή σε όσα με προβληματίζουν, να τα κατανοήσω, να τα δω πιο καθαρά μέσα από τις λέξεις και τα κείμενα, να με καταλάβει λίγο καλύτερα ο κόσμος, ίσως και να μοιραστεί μαζί μου κάποιες δικές του σκέψεις.
Γράφω για να καταλάβω και όχι γιατί έχω καταλάβει.
Η απόφαση να ξεκινήσω το μπλοκ δεν ήταν ούτε βιαστική ούτε τυχαία. Προηγήθηκε πολλή σκέψη και εσωτερική διεργασία. Ήξερα πως θα εκτεθώ - πως με κάθε ανάρτηση θα αφήνω ένα κομμάτι του εαυτού μου στο φως και στην κρίση των άλλων. Κι όμως ήξερα και κάτι ακόμη: δεν μπορώ να μην το κάνω.
Κάθε φορά που γράφω, είναι σαν να αναδύονται κομμάτια σκέψης που, μόλις γίνουν λέξεις και φράσεις, αποκτούν μορφή και γίνονται πιο καθαρά στο μυαλό μου ... και τότε μπορώ να τις κοιτάξω πιο καθαρά, να τις κατανοήσω, να δω τι ζητούν από μένα.
Κι όμως υπάρχει και κάτι άλλο … πριν πατήσω το κουμπί για δημοσίευση, πάντα νιώθω ένα μικρό σφίξιμο ... γιατί όταν εκθέτεις αληθινές σκέψεις, όσο νάναι γίνεσαι κάπως ευάλωτος. Γιατί αυτά που γράφω δεν είναι γενικότητες ή θεωρίες. Είναι οι δικές μου σκέψεις και προβληματισμοί. Είναι εμπειρίες, αγωνίες, ερωτήματα, προσπάθειες κατανόησης του εαυτού μου, της ζωής, του κόσμου όλου ... ακόμα και σκέψεις μου για πέραν του κόσμου αυτού.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την ευαλωτότητα υπάρχει και κάτι πολύ λυτρωτικό. Όσο πιο ειλικρινά εκφράζομαι, τόσο λιγότερο με βαραίνουν οι σκέψεις μου. Είναι σαν να αφήνω τον εαυτό μου να αναπνεύσει περισσότερο, πιο ελεύθερα και πιο αληθινά.
Σιγά σιγά, αυτή η πράξη - η έκθεση μέσω της γραφής - με δυναμώνει. Όχι γιατί νιώθω πιο ικανός, αλλά γιατί μαθαίνω να στέκομαι μπροστά στον εαυτό μου όπως είναι. Με τους φόβους του, τα ερωτήματά του, τις επιθυμίες του. Και αυτή η στάση είναι τελικά μια πράξη που με δυναμώνει εσωτερικά.
Δεν βλέπω πια αυτό το blog σαν απλώς μια προσωπική σελίδα ή ένα «ημερολόγιο». Το βλέπω σαν χώρο συνάντησης με τον εαυτό μου ... και ίσως, με άλλους ανθρώπους που νιώθουν, σκέφτονται και αναρωτιούνται τα ίδια με μένα. Η καταγραφή των σκέψεων μου δεν είναι χόμπι... είναι ανάγκη, είναι πορεία και είναι και απελευθέρωση.
Κι αν κάποιος με ρωτήσει σήμερα γιατί συνεχίζω να γράφω, θα του έλεγα: Γιατί κάθε φορά που γράφω, μαθαίνω κάτι επιπλέον για εμένα, κάτι που πιο πριν δεν ήξερα - ή απλά δεν είχα καταλάβει ... γιατί μέσα από κάθε λέξη, μέσα από κάθε κείμενο, έρχομαι ακόμα πιο κοντά στις αλήθειες που ψάχνω.
Self-knowledge & self-improvement through study and discussions with family & friends …
Lately & with Artificial Intelligence –“I Think · I Evolve · I Share”