Λέξεις-κλειδιά: πανεπιστημιακή συγκατοίκηση, προσωπική εξέλιξη, κοινωνική αποδοχή, φόβοι και ανασφάλειες, αυθεντικότητα, φοιτητική ζωή, ειλικρίνεια με τον εαυτό, βιωματική αλλαγή
Οι άνθρωποι που συναντάμε τυχαία στη ζωή μας μπορούν να μας αλλάξουν με τρόπους που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί.
Η συγκατοίκηση στο Πανεπιστήμιο δεν ήταν απλώς μια αλλαγή χώρου ή συνθηκών· ήταν μια βαθιά, αναπάντεχη μεταμόρφωση που αναδιαμόρφωσε τη σχέση μου με τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου.
Τον τρίτο χρόνο, βρέθηκα να μοιράζομαι το ίδιο διαμέρισμα, στη Θεσσαλονίκη, με τον Παύλο - συμφοιτητή και φίλο - και τον Αντρέα, δύο παιδιά από την Πάφο, μεγαλύτεροι από μένα κατά ένα χρόνο. Ο Παύλος ελκυστικός, μαγνήτης για το γυναικείο φύλο, έξυπνος, γνήσιος χαρακτήρας και γεμάτος ζωή. Ο Αντρέας ένας άνθρωπος κοινωνικός μεν, αλλά με αιχμηρή ευθύτητα, συχνά τραχύς, πάντα αυθεντικός, πολλές φορές κλεισμένος στο δικό του ξεχωριστό κόσμο, τον γεμάτο βαθιά ενδιαφέροντα και έντονες σκέψεις. Και εγώ, πάντα κοινωνικός αλλά επιφυλακτικός, πολλές φορές παλεύοντας με τις δικές μου σκέψεις, φοβίες και ανασφάλειες.
Το διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη ήταν φοιτητικό, με τα απολύτως απαραίτητα, με ένα τεράστιο μπαλκόνι με θέα τις απέναντι πολυκατοικίες και τους ήχους της Εγνατίας που μας θύμιζαν ότι ήμασταν μέρος ενός ευρύτερου κόσμου. Ήταν ένας χώρος που έγινε καταφύγιο για αρκετά χρόνια αλλά και σκηνικό των πιο καθοριστικών στιγμών της προσωπικής μου εξέλιξης.
Οι συγκάτοικοι μου ζούσαν χωρίς να νοιάζονται ιδιαίτερα για τη γνώμη των άλλων · σαν να είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά της κοινωνικής κριτικής. Αυθεντικά, με μια απλότητα που εγώ τότε δεν καταλάβαινα πλήρως. Αντίθετα, εγώ ήμουν πάντα προσεκτικός, επιφυλακτικός, και υπερβολικά ευαίσθητος στο πώς με έβλεπαν και πώς με έκριναν οι άλλοι.
Μια μέρα, που δεν είχα καθόλου καλή διάθεση, βυθισμένος στις σκέψεις μου, θυμάμαι να ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, άδειος από ενέργεια, παρακολουθώντας τηλεόραση χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, απορροφημένος στην απραξία μου και σε μία βουβή θλίψη. Ο Αντρέας μπήκε ξαφνικά στο χώρο μου και με απλή, φυσική άνεση μου είπε: «Εγώ θα κατέβω για καφέ. Θες να έρθεις;». Αρνήθηκα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, απλά λέγοντας ότι δεν είχα διάθεση. Τότε, με εκείνη την αδυσώπητη ειλικρίνεια που μόνο αυτός κατέχει, μου είπε: «Εγώ θα κατέβω για καφέ! Εσύ κάτσε εδώ να μιζεριάσεις».
Εκείνη η στιγμή με σημάδεψε βαθιά. Η φράση του Αντρέα «Εσύ κάτσε εδώ να μιζεριάσεις» φύτεψε την αμφιβολία στο μυαλό μου και σκέφτηκα «πράγματι, γιατί κάθομαι και μιζεριάζω; μήπως δεν ζω πραγματικά τη ζωή μου; Μήπως είμαι εγκλωβισμένος σε φόβους και ανασφάλειες που έχω πλάσει εγώ ο ίδιος;». Θυμάμαι ακόμα το συναίσθημα σαν έναν κόμπο στο στομάχι, ένα μείγμα ντροπής και αφύπνισης που άρχισε να με σπρώχνει προς την αλλαγή.
Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, όλα άρχισαν σταδιακά να αλλάζουν. Η εμπειρία αυτή έγινε η πυξίδα μου - όχι μόνο για τα φοιτητικά χρόνια αλλά για ολόκληρη την μετέπειτα ζωή μου. Εκείνη η φράση, εκείνη η απλή αντίδραση του Αντρέα, έγινε ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο αναγκάστηκα να δω τον πραγματικό μου εαυτό, χωρίς φίλτρα και δικαιολογίες. Με ανάγκασε να αναγνωρίσω πως η ανάγκη για αποδοχή μπορεί να γίνει μια φυλακή, περιορίζοντας την πραγματική μου ύπαρξη και τις επιλογές μου.
Από τότε, έμαθα να κοιτώ κατάματα τον φόβο και την ανασφάλεια, να τους αντιμετωπίζω χωρίς να τους αφήνω να με κρατούν δέσμιο. Μέσα σε αυτήν την προσωπική αναμέτρηση ανακάλυψα τη δύναμη να ζω με ειλικρίνεια, χωρίς συμβιβασμούς, και κυρίως να ζω τη δική μου ζωή, όχι τη ζωή που θα ενέκριναν οι άλλοι. Γιατί, τελικά, η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε περιμένοντας την αποδοχή ή την έγκριση των άλλων.
Πόσο συχνά αφήνουμε τον φόβο της κριτικής να καθορίζει τις επιλογές μας; Πόσες στιγμές πραγματικής ζωής χάσαμε περιμένοντας την έγκριση των άλλων;
«Μήπως τελικά είναι όλα στο μυαλό μας;»
Self-knowledge & self-improvement through study and discussions with family & friends …
Lately & with Artificial Intelligence –“I Think · I Evolve · I Share”